| tonKeaw's profileยังคงเหมือนเดิมยังคงรักเ...BlogListsGuestbook |  Tools  Help |
|
September 12 *~don't talk to u~*วันนี้...ทำบุญตักบาตรให้ย่าด้วยแระ...
สบายใจดี...แต่ก้อยังไม่หายจากทุกข์ซะที่...
เมื่อไรจาผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปซะทีนะ...
ล้มลงอย่างไม่มีเเรงลุกขึ้นเลย...
แค่เพียงกำลังตัวเองตอนนี้คงได้เพียงคุกเข่า...
เราอยากลุกเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงซะที...
เหนื่อยเต็มที่แล้ว...
คนบนฟ้าค่ะนู๋อยากให้ช่วยยืนมือมาผยุงนู๋ลุกขึ้นซะที
ไม่มีเรี่ยวเเรงจริงๆค่ะ...
ตอนนี้เหมือนร่างกายไม่มีความรู้สึกอะไรอีกแล้วนอกจาก
ความทุกข์
ความเศร้า
ความเหงา
อ้างว้าง
นู่อยากเดินไปเจอกับ
ความสุข
สนุก
รอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ
อยากลุกเดินไปจากตรงนี้จริงๆค่ะ
ขอเพียง กำลังใจก้อได้ค่ะ...
มาในรูปเเบบไหนก็ได้
นู๋เองพยายามมาหลายครั้งแล้วค่ะ...
มันยากเหลือเกิน...
หลายครั้งในช่วงเวลา 21 ปีที่ผ่านมา
นู่เองไม่ใช่ไม่เคยเจอเรื่องผิดหวัง...
แต่ครั้งนี้มันมากันหลายเรื่องเหลือเกิน...
นู๋ทำได้แค่รอเวลาใช่ไมค่ะ...
แล้วเมื่อไรค่ะมันจะผ่านไปซะที
เหมือนเดินอยู่คนเดียวจริงๆค่ะ...
ไม่ใช่แค่เหงา...แต่มันเจ็บตรงหัวใจจริงๆค่ะ...
ไม่มีใครช่วยนู๋ได้เลยใช่ไมค่ะ...
นู่รู้ค่ะว่าถ้าจะลุกยืนอีกครั้ง
ต้องลุกขึ้นด้วยตัวเอง
แต่ว่า...ถ้านู๋ได้กำลังใจจากใครสักคน...สักคนจริงๆค่ะ...
ทำให้นู๋รู้สึกได้ไมค่ะ...
จริงๆก้ออยากให้เป็นคนคนนั้น...
แต่นู๋ไม่อยากคิดมากไปกว่านี้แล้วค่ะ...
เหมือนว่ากำลังลอกตัวเอง...
ไม่เปงไรค่ะยังไงก้อต้องเดินไปข้างหน้า...
แต่ก่อนจะเดิน นู๋ เองต้องลุกขึ้นมาก่อนนี่จิค่ะ...ยากจริงๆ September 11 Ls----> No!! title งานเยอะไปนิด....
ขี้เกลียจหน่อยๆ....
สรุปคือยังไม่เสดอีกแระ...
โอ้ยๆๆๆเบื่อที่ตัวเองเปงแบบนี้ง่า...
อยากเปลี่ยนตัวเองครั้งยิ่งใหญ่.....
แต่มันทามยากเหลือเกิน....
แฮะๆแต่ยังไม่ได้ลองจริงจังอ่ะนะ
แล้วจะเปลี่ยนอะไรในตัวเองบ้างล่ะ
-----ตื่นเช้า
-----ไม่ขี้เกรียจ
-----ไม่นอนกลางวัน
-----ไม่นอนดึก
-----ไม่โดดเรียน***จะสอบปายภาคแระเพิ่งคิดได้
-----ไรอีกง่ะ...คิดไม่ออก เอิ๊กๆๆ June 06 คืนนี้ให้เทอร์ฝันดียากเหมือนกันน่ะเนี้ยกะการคิดจะทำอะไรสักอย่างให้คนอื่นดูว่าเข้าท่า
แต่ยังไงก้อชั่งเหอะสู้ๆว่ะแค่นี้เอง
ช่วงนี้เปิดเทอมใหม่ๆเจอผู้คนใหม่เพื่อนก้อแปลกใหม่ไปกันเยอะเลยอย่างยัยแววก้อเปลี่ยนสีผม
ยุเองมันก้อผอมๆ***มีแต่ฉานนี้แระเหมือนเดิมทุกอย่างไม่มีเปลี่ยน
อ้วนเหมือนเดิมเลยฉาน
161/57 เวรกำ อะไรของฉานน่ะเนี้ยถึงต้องมาเผชิญหน้ากับน้ำหนักตัวเยอะแยะอย่างนี้
อย่างผอมลงกว่านี้น่ะแต่มันก้อทำไม่ได้สักที
มาพูดถึงเรื่องเปิดเรียนใหม่กันเหอะวุ่นวายกันไม่มากก้อน้อยเลยที่เดียวไหนจะเรื่องการลงทะเบียน
ระบบก้อล้มตลอดซะงั้นทำไงได้ล่ะลงก้อช้าอีกหมดเขตวันที่8 ว่างั้นเลย เวงกำจริงๆ
นี้ก้อเปิดเรียนมาได้หลายวันแล้วเราเองยังลงทะเบียนไม่เสดเลยยังเหลื่ออีกตั้ง2วิชาเลย
เอาไว้พรุ่งนี้จะไปให้อาจารย์เซ้นลงให้ไม่งั้นเด๋วไม่ได้เรียนต้องมาเก็บเทอมสองจะเหนื่อยเเย่ไปหน่อย
เหนื่อยเทอมนี้ไปก่อนดีกว่า
ไม่มีไรเขียนเเล้วอ่ะไว้วันหลังจะเข้ามาใหม่.......
May 17 วันนี้ฝึกงานเป็นวันสดท้ายเลยไม่น่าเชื่อเลยเวลาเดินไปเร็วมากเลยไปนานแปปเดียวเราก้อฝึกงานเสร็จแล้วและก้อต้องกลับบ้านแล้วสิน่ะยิ่งเข้ามาลองฝึกงานเราเองยิ่งอยากมาใช้ชีวิตอย่างนี้จังบางคนอาจมองว่ามันเป็นชีวิตที่วุ่นวายแต่เราว่ามันเป็นอีกชีวิตหนึ่งที่เราอยากเข้ามาสัมผัสมันจริงๆทำไงดีล่ะอีกอย่างก้ออยากตามใจพ่อกะแม่ไปก่อนแต่ว่าเราอยากเข้ามาสัมผัสตอนที่เราเองยังมีความคิดใหม่ๆแล้วพอสบายแล้วค่อยกลับปใช้ชีวิตสงบเรียบง่ายที่บ้านไปเลยแต่ก้ออย่างว่าแระน่ะแม่ยังมีความคิดว่าครูเป็นสิ่งที่ทำให้เค้าได้หน้าในสังคมของเค้าเองเอาเหออย่าคิดไรมากเลยเด๋วพอวันนั้นมาถึงก้อรู้เองแระว่าเราจะต้องเดินไปทางไหนอีกอย่างถ้าเกิดว่าเราโดนกำหนดมาให้เป็นอย่างนั้นเราเองก้อคงฝื่นได้ไม่นานหรอก............... May 16 ฝึกงานเกือบจะวันสุดท้ายแล้วพรุ่งนี้ก้อฝึกงานวันสุดท้ายแล้วสิน่ะเด๋วเราเองก้อคงต้องกลับบ้านแล้วคิดแล้วเหนื่ยใจว่ะเซงฉิบหายเลยกลับไปแบกรับอะไรไว้บ้างก้อไม่รู้เด๋วทำโน้นเด๋วทำนี้ไอ้เราก้อน่ะคนมันไม่มีไรอีกแล้วเรียนก้อไม่เก่งแล้วเหลื่ออยู่อย่างเดียวเลยตอนนี้คือชีวิตถามว่าอึดอัไหมเราอึดอัดน่ะแต่ว่าทำไงได้ล่ะเพราะนั้นคือสิ่งที่เราต้องตอบเเทนเค้าให้ตายยังไงก้อต้องทำให้ได้ถ้าไม่ได้ค่อยว่ากันใหม่อีกทีแล้วกันส่วนเรื่องอื่นตอนนี้เราเองไม่คิดไรมากมายหรอกน่ะแต่ก้ออย่างว่าชีวิตมันจะดำเนินต่อไปได้ก้อต่อเมื่อมีอะไรหลายๆอย่างร่วมกันเข้าไปใช่ว่าเราจะอยู่ได้เพราะเรื่องบางเรื่องเท่านั้นแต่เราจะอยู่ได้เพราะหลายๆเรื่องไม่งั้นคนเราคงคิดไม่ดีกับตัวเองไปมากแล้วแระทำไงดีน่ะชีวิตนี้ถึงจะดีขึ้นวะที่ต้องขยันให้มากกว่านี้น่ะเหรอหรือว่าเราต้องทำอะไรที่มันแตกต่างกับที่คนอื่นเค้าทำกันคิดๆแล้วเราก้อกลุ้มมากเราเองก้อเหมือนเป็ฯความหวังเเรกของเค้าเลยถ้าเราพลาดล่ะเราจะทำยังไงดีถ้าเราทำไม่ได้ล่ะเราจะทำยังไงดีคำถามมันเกิดขึ้นมาในหัวเราตลอดไม่เคยที่จะมีสักวันเลยที่เราจะไม่คิดเรื่องนี้แต่ถ้าถามเราน่ะเราอยากทำงานอย่างอื่นมากกว่าเรายังมีไรอีกมากมายที่เราอยากทำมากกว่านี้เราอยากลองทำอะไรหลายๆอย่างชีวิตเราเราอยากกำหนดไรเองบ้างอยากทำไรเองบ้างแต่สุดท้ายสิ่งที่เราเองทำได้ในตอนนี้คือเชื่อฟังที่เค้าบอกทำตามที่เค้าต้องการให้เค้ามากที่สุดความฝันทุกอย่างเราเองคงได้แต่คิดไว้เท่านั้นอย่าคิดไรมากเลยเด๋วจะแย่ไปกว่านี้ชีวิตเราเค้าเป็นคนให้มาที่เหลื่อเราเองคงได้แต่คิดไว้เท่านั้นแระ.................... May 11 อีกไม่กี่วันสิน่ะเนี้ยไหนทางมหาลัยบอกว่าจะเปิดให้ลงทะเบียนวันนี้อ่ะไม่เห็นเข้าไปลงได้เลยอีกแล้วมหาลัยเราเป็นงี้ทุกทีเลยสิหน่าไม่มีไรเขยนเลยน่าเบื่อสุดๆ May 10 จะได้กลับบ้านแล้วเราอีกไม่นานเราเองก้อจะได้กลับบ้านแล้วจิน่ะคิดถึงบ้านจังเลยและอีกไม่นานก้อจะเปิดเทอมแล้วด้วยเราเองก้ออยากเปิดเทอมเร็วๆเหมือนกันและแต่อีกใจก้อยังไม่ยากให้เปิดเทอมเลย... February 22 เพิ่งเริ่มต้นสอบช่วงเเรกว่าก้อว่าน่ะช่วงสอบfinalที่ไรเราต้องอ่านหนังสือหนักทุกที่ไม่รู้เปงไรสิหน่า ฮ่าๆก้อจะอะไรซะอีกเล่าก้อกลางภาคไม่ค่อยอ่านหนังสือจิถ้าเวลาปลายภาคเลยต้องรับบทหนักไปเลยโอ้ยว่าไปแล้วการสอบนี้เป็ฯไรที่น่าเบื่อเน้อแต่ยังไงๆก้อหนีมานไม่พ้นจริงๆในเมื่อหนีไม่พ้นนี้เลยรักมานซะเลยชอบมานซะเลยกะไอ้การสอบเนี้ยโอ้ยรักแกมากมายจ้าวันนี่ไปสอบกฎหมายกับสังคมมาแหมๆข้อสอบห้าข้อให้ทฤษฎีตัวเองหมดเลยกร๊ากๆๆก้อมันจำไม่ได้นี้ว่าเค้าว่าไว้ว่ายังไงบทลงโทษก้อคิดเองเนี้ยแระว่ะกร๊ากๆๆอีกเรื่องสอบเสดเป็นคนเกือบสุดท้ายเป้นไงล่ะโหะๆเหลื่อเชื่อเลยปกติจะเป็นคนออกจากห้องสอบคนต้นๆอ่ะๆสงัยอ่ะจิว่าทำไมไม่ได้ทำข้อสอบได้หรอกน่ะแต่เขียนบรรจงไม่ได้ไม่ได้เด๋วอาจานอ่านไม่ออกจะไม่ให้คะแนนเหมือนกลางภาคฮ่าๆ
อีกสองวันเพงก้อจะมาแล้วคิดถึงน่ะเนี้ยกว่าจะได้เจอกันนานเป็นเดือนๆเหอๆแต่เด๋วก้อต้องไปฝึกงานแล้วคงได้เจอกันทุกวันไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงจะทะเลาะกันทุกวันไหมหน่าไม่รู้จิสงสัยคงจะอย่างนั้นรู้ว่าเป็นคนเอาแต่ใจแต่ไงก้อรักน่ะไอ้เพลงบร้า January 24 [บทความ "รัก" ]บทความรัก มาให้อ่านกันเล่นๆอย่าไปค้นหาความรัก แต่ปล่อยให้ความรักค้นหาคุณเอง นั่นแหละถึงจะเรียกว่าตกหลุมรัก เพราะคุณไม่ได้บังคับตัวคุณให้เป็นไป แต่มันเป็นไปเอง เมื่อคุณยอมรับใครบางคนในตัวตนและสิ่งที่เขาเป็น คุณจะประหลาดใจเมื่อเขาดีกว่าที่คุณคาดหวังไว้มาก ความรักคือการรักและยอมรับในทั้งข้อดีและข้อเสียของเขา โชคดีคือผู้ชายได้เป็นคนรักคนแรกของผู้หญิง ที่โชคดีกว่านั้นคือผู้หญิงได้เป็นคนรักคนสุดท้ายของผู้ชาย คุณจะได้รับรู้ว่าคนๆหนึ่งมีความหมายกับคุณมากเพียงไร ก็เมื่อคุณตื่นขึ้นมาและพบว่าคุณได้สูญเสียใครคนนั้น ที่คุณเคยคิดว่าไม่มีความหมายกับคุณเลยไปเสียแล้ว รักคือการมองดูตัวคุณผ่านสายตาของคนอื่น และค้นหาตัวคุณในหัวใจของคนนั้น เมื่อคุณรักแล้ว คุณก็จะรักตลอดไป สำหรับสิ่งที่คุณอาจจะคิดหลบหนี แต่หัวใจคุณเก็บมันไว้ตลอดเวลา การปล่อยมันไปไม่ใช่เรื่องง่าย แต่จะเหนี่ยวรั้งไว้ก็ยากเย็น ความแข้มแข็งไม่ได้วัดที่ว่าสามารถเหนี่ยวรั้งมันไว้ แต่อยู่ที่สามารถปล่อยมันไปต่างหาก ผู้ชายพร้อมที่จะเสียสละความรักเพื่อจะได้ปกครองโลก แต่ผู้หญิงพร้อมที่จะตัดใจจากโลกเพื่อที่จะได้อยู่กับคนที่มีค่าพอให้เสียสละ มันปวดใจเมื่อได้เห็นคนที่คุณรักมีความสุขอยู่กับคนอื่น แต่มันจะเจ็บปวดกว่าที่ได้รู้ว่าเขาไม่มีความสุขเลยเมื่ออยู่กับคุณ ขอให้ความรักที่เกิดขึ้นมานั้นอยู่ตลอดกาล ขอให้ความรักที่เกิดขึ้นมานั้นเป็นรักนิรันดร์ สบตาแล้วไม่หวั่นไหว..ไม่ได้แปลว่ารักน้อยลง * แรกที่เราตกหลุมรักครายสักคน..หัวใจเหมือนจะเต้นออกมานอกร่างกาย ใครที่เคยมีความรัก ไม่ว่าเป็น "แอบรัก" หรือ "เรารักกัน" ก็คงจะเข้าใจ อาการหัวใจเต้นผิดปกติแบบนี้ แต่ก็รู้ใช่ไหมว่า เมื่อคบๆกันไปได้ระยะหนึ่ง ผ่านช่วงตกหลุมรักกันและกันไปแล้ว หัวใจ..ก็จะเริ่มกลับมาเต้นในจังหวะปกติอีกครั้ง ไม่ประหม่า ไม่เขิน ไม่หวั่นไหว แล้วเมื่อเป็นอย่างนี้ หลายคนทีเดียวที่คิดว่า..ความรักกำลังลดน้อยลง ทั้งที่ความจริง รักก็ยังมีอยู่เท่าเดิมนั่นแหละ เพียงแต่พอผ่านเวลา คนสองคนได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น คุ้นเคยกันมากขึ้น ซึ่งความคุ้นเคยนี่เองที่ไปละลายความเคอะเขิน ความตื่นเต้นแปลกใหม่ให้หายไป.. ถึงจะสบตากันแล้วใจไม่เต้นแรง ก็ไม่ได้แปลว่า ความรัก จะไม่มีเหลืออยู่แล้ว.. ฉะนั้น เมื่อรักใคร อย่าให้ความสำคัญกับคำว่า รัก เพียงคำเดียว จนลืมที่มองเห็นคุนค่าของคำว่า ผูกพัน เพราะเราคิดและเชื่อว่า..ช่วงเวลาแห่งการตกหลุมรักใครสักคนนั้น มันแสนสั้น การที่เราจะรักใครสักคนได้อย่างยาวนาน..มันต้องมีอะไรมากกว่ารัก จึงไม่เป็นไรหรอก ถ้าวันนี้..คนที่เราคบด้วย เค้าไม่จูงมือเรา ไม่ทำสวีทต่อกันบ่อยๆ เหมือนก่อน.. เพราะเค้า แค่อยากอยู่เคียงข้าง..ในตอนที่เราร้องไห้ คอยถามว่าเหนื่อยไหม..ในช่วงที่เรียนหนักๆ และตอนเดินข้ามถนน..เค้าไม่ลืมที่จะดูรถให้เรา เพียงเท่านี้..หัวใจก็อุ่น ทำไมคนเราต้องมีความรัก... ....ก็เพราะว่าเราทุกคนล้วนมีหัวใจ ทำไมคนเราจึงต้องโหยหาความรักอยู่ตลอดเวลา... ....ก็เพราะเราต้องการใครสักคนมาช่วยเราดูแลหัวใจของเรา ทำไมคนเราถึงไม่เคยพอกับความรัก... ....ก็เพราะว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อรักใครคนเดียว ทำไมคนบางคนถึงไม่เคยพบกับความรักสักที... ....ก็เพราะว่าเขาไม่เคยเปิดใจตัวเองให้ใคร ทำไมคนบางคนไม่เคยเปิดใจตัวเองให้ใคร... ....ก็เพราะว่าเขาอาจจะกำลังรอใครสักคนอยู่ ทำไมคนบางคนถึงต้องอกหักอยู่บ่อย... ....ก็เพราะว่าเขาปล่อยใจตัวเองตกหลุมรักอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องเสียใจที่เขาไม่รักเรา... ....เพราะเราและเขาอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อรักกัน ทำไมคนบางคนไม่เคยสมหวังกับความรัก... ....ก็เพราะว่าเขาอาจจะยังไม่เจอคู่แท้ของเขา ทำไมคนบางคนยังไม่! พบคู่แท้ของเขา..! . ....ก็เพราะว่าเขาอาจจะไม่เคยตามหาเลยก็ได้ ทำไมเราควรจะทำตัวเราให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา... ....ก็เพราะว่าเราไม่รู้ว่าจะได้เจอคนที่ถูกใจเมื่อไร ไม่ต้องเสียใจที่เรายังไม่เจอคนที่เรารัก... ....เพราะว่าเมื่อเราเจอเขาคนนั้นเมื่อไร เราจะรู้ว่ามันคุ้มค่ามากแค่ไหนกับ เวลาที่เรารอคอย จงทะนุถนอมหัวใจของเราไว้ให้ดี... ....เพราะว่าเมื่อเราเจอคนที่ใช่ จะได้มอบมันให้เขาด้วยความภูมิใจ อย่าปล่อยให้โชคชะตาลิขิตชีวิตเราทั้งหมด... ....แต่จงใช้มันเป็นเครื่องนำทางในการดำเนินชีวิต โชคชะตาสามารถทำให้เราพบคนที่ถูกใจ... ....แต่ตัวเราเองเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาคนนั้นรักเราได้ ความรัก…คือความสุข หรือ ความเจ็บปวด ความรัก…มีแต่ความจริงใจให้กัน หรือ หลอกลวง เมื่อครั้งนี้ฉันมีความรัก…. ความรักมันทำให้ฉันมีความสุข ถึงแม้ความสุขนั้นอาจจะมีความทุกข์ปะปนอยู่บ้าง แต่เมื่อฉันนึกถึงสิ่งที่ดีของกันและกัน ความทุกข์มันก็จางลงไปอย่างง่ายดาย ต่อมาอีกวัน…ฉันเริ่มไม่แน่ใจกับความรัก เป็นอะไรไป…ไม่รู้สิ ทุกข์เริ่มมากกว่าความสุข แต่ก็ใช่ว่าความสุขจะไม่มี ฉันกำลังโดนความรักเล่นตลกเข้าแล้ว ฉันเริ่มเหนื่อย… มาถึงวันนี้…ความรัก…คืออะไร ฉันไม่รู้ ฉันรู้แต่ว่า…วันนี้ความรักมันทำให้ฉันเจ็บปวด เจ็บปวดเกินกว่าที่จะรักได้อีกครั้ง …อาจเป็นเพราะ ฉันคงยังไม่รู้จักความรักดีพอ หรือเปล่า…คงใช่ แล้วอีกเมื่อไหร่..ฉันต้องเจ็บปวดอีกเท่าไหร่ ฉันถึงจะรู้จักความรักมากกว่านี้ ถ้าคำว่ารักมันต้องเจอกับความเจ็บปวดมากกว่าความสุข ฉันขอเลือกที่จะไม่รัก … เสียดีกว่า ฉันเหนื่อยและเจ็บกับคำว่า”ความรัก”มาพอแล้ว ฉันคนนี้จะไม่มีคำว่ารักอีกต่อไป ลาก่อน…”ความรัก” January 21 เรียนแล้วก้อเรียนตื่นขึ้นมาก้อเรียนก่อนหลับก้ออ่าน
ชีวิต..ม่ะมีไรที่มากกว่านี้เลย
เซงมากมาย..
เพื่อนดูเหมือนจะห่างๆกันไงม่ะรู้
แปลกๆไปหรือว่าเราคิดไปเอง
ม่ะรู้สิมานแปลกๆอ่ะเราว่า
ม่ะเหมือนแต่ก่อง
มีไรเราคุยกันกว่านี้
แต่ตอนนี้เราม่ะค่อยคุยกานเลย
แบ่งกลุ่มไงม่ะรู้
หรือว่าต่างคนต่างโตขึ้น
ผลก้อคือเพื่อนห่างกันออกไปเลย
ม่ะเป็นไรสายใยเราคงม่ะขาดหรอก
จริงม่ะเพื่อนๆ
|
|
|
