ไม่น่าเชื่อเลยเวลาเดินไปเร็วมากเลยไปนานแปปเดียวเราก้อฝึกงานเสร็จแล้วและก้อต้องกลับบ้านแล้วสิน่ะยิ่งเข้ามาลองฝึกงานเราเองยิ่งอยากมาใช้ชีวิตอย่างนี้จังบางคนอาจมองว่ามันเป็นชีวิตที่วุ่นวายแต่เราว่ามันเป็นอีกชีวิตหนึ่งที่เราอยากเข้ามาสัมผัสมันจริงๆทำไงดีล่ะอีกอย่างก้ออยากตามใจพ่อกะแม่ไปก่อนแต่ว่าเราอยากเข้ามาสัมผัสตอนที่เราเองยังมีความคิดใหม่ๆแล้วพอสบายแล้วค่อยกลับปใช้ชีวิตสงบเรียบง่ายที่บ้านไปเลยแต่ก้ออย่างว่าแระน่ะแม่ยังมีความคิดว่าครูเป็นสิ่งที่ทำให้เค้าได้หน้าในสังคมของเค้าเองเอาเหออย่าคิดไรมากเลยเด๋วพอวันนั้นมาถึงก้อรู้เองแระว่าเราจะต้องเดินไปทางไหนอีกอย่างถ้าเกิดว่าเราโดนกำหนดมาให้เป็นอย่างนั้นเราเองก้อคงฝื่นได้ไม่นานหรอก...............